Weet je wat echt wonderlijk is? Niet enkel de bekende wisselwerking tussen je mentale gezondheid en die van je lijf, maar ook het verband tussen je fysieke conditie en je zuiverheid op ethisch vlak. Daar kwam ik deze week pas achter, wat al met al rijkelijk laat was, maar goed, ik kan u thans dan ook in alle eerlijkheid vertellen: sinds ik elke dag een paar minuten oefen op de juiste uitspraak van 'Sihame El Kaouakibi', zit ik zacht gezegd aanzienlijk beter in mijn body dan toen ik nog permanent in een toestand van morele bewusteloosheid verkeerde. Om de een of andere reden weet ik mij fitter, slanker en groter dan ooit. En een heel pak sterker en gespierder op de koop toe, dus de volgende die nog eens 'Christoph' durft te schrijven, zonder e, of het over 'Vekemans' heeft, maai ik met één klap tegen de vlakte, let op wat ik zeg.
Een en ander bracht tot nog toe tevens een enorme toename van mijn levenslust met zich mee, dat zult u begrijpen, en de eerstkomende keer dat er weer eens massaal gezongen en gedanst wordt op de Korenmarkt, ben ik dan ook heel zeker van de partij. Ik ga lozer dan loos gaan, en dit in de vaste, geruststellende wetenschap dat er in Gent, corona of niet, nu eenmaal heel erg veel mag en toegestaan is en wordt 'gedoogd' door een politiemacht die rustig laat 'betijen' – ik citeer uit De Standaard van maandag – indien, ten eerste, de kolkende massa maar groot genoeg is en, ten tweede, er een Israëlische vlag bij in de fik wordt gestoken. Een professionele cateraar engageren is dus inderdaad geen must.
Begrijp me niet verkeerd, niet dat ik strakjes bij gelegenheid echt hopen plezier wil gaan maken, nee, ik zal allereerst uit volle borst zingen en huppen en joelen en dansen en doen, ook met voetzoekers gooien en zo, teneinde het Palestijnse volk te helpen, dat spreekt. Ik moet zeggen dat ik popel, hoor, echt waar. Ik zal onvermoeibaar zijn, voorspel ik, of in elk geval toch zolang het droog blijft.
In afwachting van een en ander – en ik schrijf nu wel 'in afwachting', maar eigenlijk kán ik helemaal niet wachten, ik kan het niet, ik kan het niet – maak ik hierbij mijn zeer strenge afkeuring kenbaar jegens de Israëlische premier Netanyahu, wiens naam ik uitspreek zoals het mij goeddunkt, want die kerel verdient het niet eens, welbeschouwd, dat hij gewoon nog maar bij naam genóémd wordt. En toch. Toch wil ik mijn verantwoordelijkheid geenszins ontlopen – mijn verantwoordelijkheid als columnist – en daarom pen ik hier met klem neer: 'Boe, Netanyahu!' Voilà, die zat, dat mag duidelijk zijn. We zijn nu weer een stapje dichter bij de oplossing van het stokoude conflict. Vrede, kom, daal neder nu.
Ach, mensen, ik voel me zo góéd, ik voel me zo lékker, ik denk dat ik minstens honderdtwintig word op deze manier. Ik werd tot voor kort een klein beetje grijs aan de zijkant, alsof er mist hing boven mijn oren, maar ik schrijf dit als de donkerblonde god die ik van nu af aan altijd zal blijven. Mocht ik me nog jonger voelen dan op dit moment reeds het geval is, ik leverde op slag, plichtsgetrouw als ik ben, mijn rijbewijs in. Niet dat ik het missen zou, natuurlijk, want autorijden is, besef ik sinds enkele dagen, hoe dan ook een activiteit van de baarlijke duivel. Bijna net zo erg als worst eten en af en toe stiekem nog eens van een Friends-aflevering snoepen. Daar keek ik vroeger graag naar, weet je. O, ik zweer het, lieve lezers, mocht ik niet barsten van vitaliteit, ik schaamde me waarlijk dood voor wie ik geweest ben. Mocht ik mijn leven opnieuw moeten leiden, ik zou net zo lief nooit zijn geboren.
Maar hoe komt het nu toch dat van een plotse morele ontwaking als die van mij de gevolgen blijkbaar zo voordelig zijn in lichamelijk opzicht? Vanwaar die gewaarwording van herwonnen jeugdigheid opeens? Waar komt die vandaan?
Ongetwijfeld heeft het allemaal met energiebesparing te maken. De wereld is zo klaar als pompwater voor mij vandaag, dus ik hoef niet langer te piekeren over wat ik vind van dit of van dat, ik verlies geen seconde tijd meer aan twijfelen, wikken of wegen, ik heb aan een enkel woord van een wildvreemde al genoeg om te weten welk vlees ik met hem of haar of hen in de kuip heb, en ik hoef zelfs geen boeken meer te lezen om erachter te komen dat ik ze verwerpelijk vind. Ik weet gewoon dat het gelijk aan mijn kant is. En daarom dus, zie je, zijn wij – mijn geestgenoten en ik – zo energiek, alert en waakzaam overdag.
Omdat we 's nachts van niets ooit nog hoeven wakker te liggen.